Visvurke gedek vir gnocchi

As jy tot sesuur in die oggend kuier dan wéét jy dit was lekker. Dwarsdeur die volgende dag. Dit is nou 2 uit 2 vir Dalene en ek. As mens by haar gaan eet, dan verwag 'n mens om lank te kuier. Maar jy dink definitief nog nie aan ontbyt nie; jy beplan nie om tot sesuur te bly nie.

Ek wil vertel van die magic wat gebeur by sulke kuiers. Dit is meer as net kos, of lekker wyn, of lekker gesels oor die etenstafel. Dit is selfs meer as net 'n viering van die lewe. Dit is die viering van individue se uniekheid, se glorious footprints in die wêreld.

So, gisteraand was ons ses. Ek het kos gemaak - 'n ou favourite comfort-dis van my - gnocchi in bloukaas met roast tamaties, mushrooms, uie en baie knoffel. Dit was 'n hit! Die ander vyf aan tafel kon nie uitgepraat raak of ophou vrae vra oor hoe presies ek dit gemaak het nie. 'Die babatamaties lyk so mooi in die roosterpan.' 'Ek kan nie glo jy het die gnocchi self gemaak nie.' 'Die bloukaas-chive-sous werk so goed saam met die groente.' Aan en aan.

Hulle het my uniekheid gevier: deur te praat oor my kos; deur dit te eet; deur vrae te vra; deur na die tyd die blousous met vingers op te vee. En Dalene se touch: om die tafel te dek in rooi, met visvurke vir die gnocchi. So, nog voor die kos uitgekom het was die mense reg om dié kos met 'n vars blik te benader.

En natuurlik het ons dit ook gevier: Dalene se uniekheid met die vurke - die feit dat sy beautiful ou visvurke 'n tweede kans gee op haar tafel.

Oor en weer gaan die gesprek. Dit is vol grappe en kwinkslae: soos oor Nico se familie wat net té is partykeer; en oor interessante karakters wat Vir Dalene wil huis toe vat.

Maar die stories en grappe wentel aanhoudend terug na iemand aan tafel - en dié se magic.

En saam met dit die kos.
En saam met dit die wyn.
En saam met dit die koninkryk van die lewe.

Na Dalene se tuisgemaakte aarbeiroomys (Johann sê hy sal settle daarvoor as hy seksueel gefrustreerd is) gaan almal huis toe want Sondae is eintlik skoolaande. Ek bly. En ons cover alles. Dalene vra die heeltyd uit: 'Vertel weer die storie van Sandy Bay.' 'Wat gebeur nou volgende met jou kinderstories?' Sy deel lof uit oor al hierdie dinge van my - en hoe sy kan sien die kreatiewe energie borrel na bo.

Sy wys my haar ringe en verduidelik in detail hoe sy hulle maak. Elkeen het 'n storie.

'Nog tee? Kom ons sit lemon geranium by.'

Ons gesels oor my familie, die band, my liedjies, my stories; en haar werk, haar ringe, haar familie, kos.

Dit word lig buite. Ek sien dit al vir meer as 'n uur aankom. Die luggie is vars. Die stad stil: net sy liggies vertel van lewe en potensiaal.

Nog 'n laaste koffie. Leftover gnocchi. Nog 'n laaste storie. Nog 'n oomblik van egte waardering.

Sesuur. My oë val toe op pad huis toe. Die dag het nog baie ure. Maar my siel, my siel. My siel het gerus.

Die chemie van hoop

Ek verstaan nie die chemie agter hoop nie. Hoe is dit dat my brein kan glo in 'n onseker toekoms as die onlangse verlede heel hopeloos lyk?

Miskien is dit net my medikasie; ek kan nie eers onthou wat die wit pilletjie veronderstel is om te doen nie, maar ek het weer hoop. Vir 'n lang tyd - meer as 'n jaar - was my toekoms beperk tot die volgende dag. My beplanning het 'n week vooruit gegaan. Ja, daar was 'n mate van hoop - of ten minste, ek het vertrou dat 'n volgende dag beteken dat die vorige dag verby is. Happy thoughts.

Ek weet ook nie of hoop te doen het met hoe ek myself sien nie. Miskien, as ek glo in my eie potensiaal, kan ek hoop. Bietjie oppervlakkig.

Ek dink tog hoop is geskryf in ons lywe. Dis 'n geloof in menslikheid, medemenslikheid, die genade van genesing en vergifnis, die natuurlike proses van vernuwing - weg met dooie selle en in met nuwes - die oomblikke van waardering vir iets groter as myself.

Miskien is dit nie chemie nie; miskien is dit 'n byproduk van die onbreekbare spirit wat God vir ons gegee het. Wat ookal my neurone laat vuur sodat ek kan glo in more, ek hoop my neurone bly brand.

Sien my raak

Die liedjie hieronder is die nuutste. Dis die eerste een wat ek geskryf het in Afrikaans; dit was vir my moeilik om woorde te kry wat pas by wat ek wou sê. Ek het eers in Engels begin skryf, maar ek dink die eenvoud van die liedjie pas by dié taal wat gedagtes kan verminder tot hulle rouste vorm.

Ek het weer idees gesteel vir hierdie liedjie - in Lukas 14 (ek dink) vertel Lukas van 'n trippie wat Jesus na sy tuisdorp gemaak het. Hy het in die sinagoge begin onderrig, en toe verwys na 'n profesie wat vroeër gemaak is: dat Hy sal kom om gevangenes vry te laat; blindes te laat sien; mense met hartseer te troos; die armes te versorg. En toe sê Jesus: 'die profesie is sopas in jul teenwoordigheid vervul'.

Ek kan net dink wat het die ou tannies van die dorp gedink wat sy boude afgevee het toe hy 'n laatie was: 'wie dink hierdie snotkop is hy?' Die mense het Hom uit die dorp verjaag.

Sien my raak

Maak heel my gebroke hart
Maak my vry, maak my vry.
En troos my as ek huil
Sorg vir my, sorg vir my.

U het gekom om die goeie nuus te leef
U het my vrygemaak, die bande verbreek.

Vul my hart met vreugde
Sien my raak, sien my raak.
Stel gerus my vrese
Beskerm my, beskerm my.

Ek het U nodig
Om hierdie bouval af te breek
En die rommel weg te sleep.
Gee my hoop
Om weer te begin
En ‘n nuwe horison te soek.

A little bit of silliness

I cannot write a short story

I cannot write a short story

without expressing my doubt in me.

So let me say, on page one,

simply to get it over and done:

It was not meant to be, for me,

to be the writer of a short story.

My sentences, which tend to rhyme,

seen together, occupy too little space.

To read they take up little time;

they end before they pick up pace.

I have many ideas that could become great,

but as I recall them I doubt their weight.

Many characters that could become loved;

if only the silent muse so behoved.

Sometimes I feel a breakthrough is near

when my words come out straight and the rhyme disappears.

I get so excited when a character speaks;

when a face forms, and wind blows,

and the rippling echo on water.

So this is a poem; it is my first.

I accept my sad fate, that my stories are cursed.

I will never be known as a short story writer

because rhyme, although pretty, sort of spoils dialogue.

3 November by Vergezicht 3

Geneem net na 2 in die oggend - Kaapstad gesien in die reën van Vergezicht 3.

The weaker I get, the stronger I am

Ek het hierdie song seker so 10 jaar terug geskryf. 'n Paar weke gelede het ek gebuzz van kreatiewe energie: ek het nog 'n liedjie klaar geskryf, en toe op die een afgekom. Ek het net hier en daar 'n paar woorde verander.

Die liedjie het my weer laat besef dat ek okay is, al doen ek stupid goed of al kruip ek vir mense weg. Ek hoef nie perfek te wees of die beste te wees nie, al wil ek hoe graag.

En die ironie is dat brokenness soveel meer mag het as trots.

Btw, die idee is nie my eie nie: Paulus het daaroor geskryf in terme van sy eie klein duiwels in 2 Korintiërs 12.

The weaker I get, the stronger I am

The weaker I get
The stronger I am

I seem to notice you
when I’m not centred on myself,
when I lose control of life
the very life you bought with your pain.

I seem to notice you
when all my options have run out,
when my problems seem unfairly large
and there’s no one else around.

I always forget you
when in my self-reliance I prosper.
When you favour me with gifts,
I believe they are my own making.
I brush aside your grace
when I’m proud and foolish
about the control I can have over this life that’s
really yours and only you can bring to fruit…

In my weakness let me live my life.
And accept your gift of grace, it’s all I need.
Help me remember that I’m strong
when I'm broken before you.

Die kleinste Joostenberg (deel 2)

Die kleinste Joostenberg

Hier is 'n paar foto's van die plaas waarop ek bly, Klein Joostenberg, en so 'n paar stukke veld in die omgewing. Om geraamde prints te bestel, gebruik die kontakbesonderhede op my profiel.

I hope you're there

So 'n paar maande terug het ek op my motorfiets geklim, net na sononder. Dit was een van daai dae wat ek net wou eindig sodat ek met die volgende een kan begin. Die dag was leeg, sonder betekenis, en ek het nie kans gesien vir 'n soortgelyke aand nie.
So, op die motorfiets. Ek ry gewoonlik na Llandudno as ek alleen wil wees, as ek met my ma wil gesels. Ek ontmoet haar by die see. Die aand het ek verby die paadjie gery wat my na Llandudno se rotse sou neem, aan na Sandy Bay, waar Beau (en ander middeljariges) se kaal boude al uitgehang het. Moenie my vra hoekom nie. Miskien het ek gedink ek sal 'n pragtige meisie ontmoet wat al my worries sou uitvee in die koelte van die aand.
Dit was donker. Daar was niemand nie, net die spoke van ou tannies wat op die rotse sit soos dassies. Ek het so bietjie gegril vir die idee dat my hande klou aan dieselfde rotse soos ek afgestap het na die baai.
Ek het vir my 'n klip gekies in die middel. Die bosse was ruig agter my en voor my, die see. Ek het my klere aangehou want dit was koud. Toe maak ek my oe toe.
Op daardie stadium was ek desperaat. Ek het verlate gevoel; alleen; ver van almal wat iets vir my beteken. En ek het ook besef wat 'n moerse cockup my lewe was.
Dit is toe dat ek met God begin praat. Dit is waar hierdie song vandaan kom.

I hope you're there

Verse1
When my days feel like an endless plot to a joke no one really gets
I hope you're there
When I spend my passion on empty things, or do anything to kill the time
I hope you're there
When I stop the lies that hold me up or I betray myself to get the job
I hope you're there

Chorus
I hope you're there when my mask comes off
when my bag of tricks turns into dust
I hope you're there when the darkness numbs my soul.
I hope you're there when the morning comes
when the clouds lift from the mountain
I hope you're there when the sun lights on my face.

Verse2
I want to cry but my tears dry up, emotions flicker on the surface
I hope you're there
The darkness closes in and I curse those close to me
I hope you're there

Bridge
When the demons scream my name at night
and my dreams insist that I take flight
I pray into the silent night
I pray into the silent night

Ending
Take me as I am
This is all I have
No negotiation
No compromise

And do what you want, do what you want with me.
I tried and I broke me.